Aktywizm polityczny

 

? Czym jest aktywizm polityczny?
? Czy uczeń Jezusa powinien wciągać się w aktywizm polityczny
? Co mówi o tym Biblia?

 

Człowiek tworzy systemy obywatelskie i polityczne. Przez wieki każdy uważał stworzony przez siebie porządek za najlepszy wyobrażalny w całej historii świata. Wciąż przekonani jesteśmy, że chociaż nasz system może nie jest idealny, to na pewno przewyższa każdy inny. Z tego powodu ludzie gotowi są nawet iść na wojnę - tak głęboko wierzą, że jeżeli ich system upadnie, już nic nie będzie tak, jak było - zarówno dla nich, jak i ich potomków. Mimo to historia roi się od przykładów upadku takich systemów obywatelskich i politycznych. Dziwimy się, jak ci, którzy żyli według ich porządku, mogli tak bardzo je cenić i bronić ich z takim oddaniem. nam To pokazuje, że wszystkie ludzkie systemy obywatelskie i polityczne powstają, rozkwitają i ostatecznie upadają z powodu słabości natury ludzkiej. W tym procesie niezliczone rzesze ludzi, popierając te systemy, tracą życie. Tak wygląda długa historia pogańskich mocarstw. Ważne jest, aby uczeń Jezusa zdał sobie sprawę, że także żyje w jednym z takich systemów. Z tego powodu prawdopodobnie będzie również doświadczać opisanych wyżej tych samych uczuć przynależności i lojalności,. Jest to szczególnie prawdziwe w formie rządów "narodu, przez naród i dla narodu". Aktywizm polityczny, czy to na szeroka skalę czy nie, jest naturalną reakcją, wydającą się nawet obowiązkiem.

Aktywizm polityczny to "prowadzenie energicznej działalności lub zaangażowanie w celu osiągnięcia celów politycznych. (Definicja według Random House Webster's College Dictionary)

Uczeń Jezusa musi zdać sobie sprawę, że sam Chrystus powołał go/ją do znacznie wyższej nadziei i szlachetniejszego pola aktywności (List do Rzymian 12,1-2). Abraham widział więcej, niż te ziemskie, tymczasowe systemy, bo oczekiwał miasta, które ma fundamenty, a którego architektem i budowniczym jest sam Bóg (List do Hebrajczyków 11,10). Także my musimy wziąć pod uwagę następujące fakty odnoszące się do czynienia uczniów i aktywizmu politycznego:

?Jezus powiedział rzymskiemu namiestnikowi Poncjuszowi Piłatowi, że Jego królestwo nie jest z tego świata (Ewangelia wg Jana 18,36), i dlatego nigdy nie uwikłał się  w politykę ani Rzymu, ani Żydów. Biblia mówi, że  Jezus złożył dobre wyznanie za Poncjusza Piłata (I List do Tymoteusza 6,13). Podczas Jego procesu, Piłat trzy razy stwierdził, że Jezus nie jest winien żadnego politycznego przestępstwa przeciwko Rzymowi.

?Mimo, że do uczniów Jezusa zaliczali się ludzie o skrajnie różnych poglądach politycznych, od celnika (Ewangelia wg Marka 2,14) po zelotę (Ewangelia wg Łukasza 6,15), nie mamy zapisu żadnej politycznej debaty między nimi, ani nawet rozmowy na temat polityki.

?Mimo, że Rzym wyrządził narodowi żydowskiemu znaczące szkody społeczne i prześladował go, nie został odnotowany ani jeden przypadek, kiedy Jezus lub któryś z apostołów angażuje się w politykę, aby  naprawić sytuację - mimo, że naśladowcy Jezusa czekali na zrzucenie ciężkiego jarzma Rzymu (Dzieje Apostolskie 1,6).

?Jedną z nieskutecznych strategii wrogów Jezusa była próba wmieszania go w kwestie polityczne pomiędzy Żydami a Rzymem. Oczywiście, Jezus nie dal się w nie wplątać (Ewangelia wg Mateusza 17,24-7; 22,15-22; 27,11-14; 27,31.37).

?Nowy Testament nie zawiera żadnych przykazań ani nie daje pełnomocnictwa do naprawiania szkód społecznych przez zaangażowanie w aktywizm polityczny.

?Bóg decyduje o tym, kim są przywódcy polityczni światowych rządów (Księga Daniela 2,21; 4,17; 4,25-26; 4,32; 5,21; Ewangelia wg Jana 19,11; List do Rzymian 13,1). Pomaganie Mu w tym przez aktywizm polityczny jest w najlepszym razie działaniem po omacku, ponieważ nie mamy dostępu do uprzedniej wiedzy o Jego decyzjach. Bóg, biorąc pod uwagę własną mądrość i swoje cele, często wybiera na decydentów najpodlejsze typy, żeby poznali udzie, iż Najwyższy panuje nad królestwem ludzkim, a daje je, komu chce, a najpodlejszego z ludzi stanowi nad nim (Księga Daniela 4,22b, podkreślenie dodane, Biblia Gdańska 4,17b).

?Tuż przed wniebowstąpieniem Jezusa uczniowie oczekiwali, że teraz nadejdzie czas na aktywizm polityczny. Bóg miał jednak inny program: światową ewangelizację i czynienie uczniów.
Zapytywali Go zebrani: Panie, czy w tym czasie przywrócisz królestwo Izraela? Odpowiedział im: Nie wasza to rzecz znać czasy i chwile, które Ojciec ustalił swoją władzą, ale gdy Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami w Jerozolimie i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi.
(Dzieje Apostolskie 1,6-8)

?Uczeń Chrystusa musi zwracać uwagę na priorytety. Czas, energia i środki zużyte na aktywizm polityczny będą już stracone dla ewangelizacji i czynienia uczniów. Mówiąc po ludzku, będzie miał on wpływ na zasięg i działanie Ewangelii w życiu ludzi. Nie zyska sobie także pochwały od Pana ani nie zasłuży na nagrodę (I List do Koryntian 3,10-15)

?Polityka jest sztuką kompromisu. Polega na rezygnacji z części tego, do czego się dąży, na rzecz swojego przeciwnika politycznego, w celu uzyskania jego rezygnacji z części jego programu. Inaczej jest z czynieniem uczniów, w którym chodzi o akt posłuszeństwa, niezależnie od punktu widzenia przeciwnika. Te dwa systemy są wzajemnie niekompatybilne.

?Aktywizm polityczny z natury związany jest co najmniej z przeciwnikami, a często - wrogami. Powoduje to, że takie osoby bardzo trudno jest zdobyć dla Jezusa. Dzieje się tak dlatego, że zaczynają one łączyć ewangelię z jakimiś konkretnymi poglądami politycznymi. Także osobista niechęć spowodowana różnicami politycznymi może stać się poważną przeszkodą dla Ewangelii.

?Jezus oraz apostołowie mogli docierać z Dobrą Nowiną do wszystkich warstw społecznych i ludzi o przeróżnych poglądach politycznych, dlatego, że sami nie angażowali się w politykę (Ewangelia wg Łukasza 8,3; Dzieje Apostolskie 4,1-4; 6,7; 11,20-21; 13,12; 13,48; 14,1; 15,5; 16,34; 17,12; 17,34; 18,8; 19,18).

Lista dokonań chrześcijan w dziedzinie problemów społecznych naszej kultury nie jest długa. W większości przypadków wydawało się, że osiągała pewien "sukces" przez krótki okres, później jednak następował zastój, a w końcu porażka, a wszystko to przynosiło pożytek niewielki lub żaden. Na przykład, wysiłki zmierzające do wprowadzenia reform społecznych, podejmowane przez amilenialistów [ludzi nie wierzących w przyszłe Tysiącletnie Królestwo Jezusa na ziemi ? przyp. tłum.] oraz tych, którzy wyznają teologię zastępstwa [mówiąc, że Kościół jest drugim Izraelem ? przyp. tłum.], wyrządzają szkodę rozprzestrzenianiu Dobrej Nowiny. Prawie w każdym przypadku dochodzi do zniszczenia reputacji Ewangelii w oczach ludzi. Inne przykłady tego typu aktywizmu to: prohibicja, prawa narzucające przestrzeganie surowych standardów moralnych, takie jak zakaz handlu w niedziele i święta, purytańskie zakazy,  chrześcijańskie organizacje lobbujące sfery polityczne, oraz Ruch Obrony Życia.

Uznajemy wartość wielu obywatelskich i politycznych przedsięwzięć, a jako wierzący, posiadający ugruntowane wartości duchowe, możemy doświadczać w związku z nimi silnych emocji. Obserwując moralne zepsucie w naszej postmodernistycznej kulturze, odczuwamy pokusę, aby wziąć czynny udział w tej bitwie. Dzieje się tak szczególnie wtedy, kiedy nasi chrześcijańscy przywódcy zdecydowanie popierają nasze zaangażowanie. Niestety, wielu z nich, a także wielu ich naśladowców, zamieniło głoszenie Ewangelii na konserwatywny program polityczny, który pochłania spore zasoby i wyklucza z ich zasięgu połowę (lub nawet więcej) populacji.

Billy Graham, największy żyjący ewangelista, przeciwnie, wybrał inny kierunek. Jego bliska zażyłość z Richardem Nixonem prawie pozbawiła go wiarygodności, kiedy wybuchła afera Watergate. W wyniku tych wydarzeń, Graham zrezygnował ze swojego aktywizmu politycznego i do dzisiaj cieszy się wiarygodnością oraz otwartością ludzi w całym świecie na Ewangelię. Bóg mówi w Biblii, że ewangelizacja i czynienie uczniów są jak branie udziału w olimpiadzie lekkoatletycznej: jeżeli chcemy wygrać, musimy być oddani, postawić te sprawy na najwyższym miejscu oraz mamy być skoncentrowani.

My zatem mając dokoła siebie takie mnóstwo świadków, odłożywszy wszelki ciężar, [a przede wszystkim] grzech, który nas łatwo zwodzi, winniśmy wytrwale biec w wyznaczonych nam zawodach. Patrzmy na Jezusa, który nam w wierze przewodzi i ją wydoskonala. On to zamiast radości, którą Mu obiecywano, przecierpiał krzyż, nie bacząc na [jego] hańbę, i zasiadł po prawicy tronu Boga. (List do Hebrajczyków 12,1-2)

Chodzi tu o to, że biegacz biorący udział w wyścigu mógłby wlec za sobą liczne obciążenia, ale one tylko by go spowalniały. Takim obciążeniem mogłaby być nadmierna waga, workowaty strój, niewłaściwe obuwie, niepotrzebne wyposażenie, itd. W ten sposób jednak zawodnik nie jest w stanie wygrać wyścigu. Jesteśmy zachęcani do patrzenia na Jezusa, który jest doskonałym przykładem kogoś, kto był skoncentrowany na swoim wyścigu i nie wlókł za sobą żadnych obciążeń. Oczywiście, Jezus wygrał (zobacz też I List do Koryntian 9,19-27).

Czy to wszystko oznacza, że nie powinniśmy mieć nic do czynienia ze sprawami obywatelskimi, takimi jak głosowanie, służba wojskowa czy zaangażowanie w sprawy sąsiedzkie? Oczywiście, że nie - o ile nie jest to przeszkodą dla tych, którzy potrzebują Dobrej Nowiny o Jezusie, a to zaangażowanie nie odwraca naszej uwagi od ewangelizacji i czynienia uczniów. Pasują tutaj mądre słowa Jezusa:

Oddajcie więc Cezarowi to, co należy do Cezara, a Bogu to, co należy do Boga. (Ewangelia wg Mateusza 22,21).

Z tego właśnie powodu, z pełnym szacunkiem dowodzę, że dla ucznia Jezusa, który zamierza zwyciężyć w wyścigu i zyskać aprobatę Boga, aktywizm polityczny jest wielkim obciążeniem, którego należy unikać.

PYTANIA I ODPOWIEDZI

P: Czym jest aktywizm polityczny?

O: Jest to prowadzenie energicznej działalności lub zaangażowanie w celu osiągnięcia celów politycznych.

P: Czy uczeń Jezusa powinien wciągać się w aktywizm polityczny?

O: Nie, ponieważ stanowi on dużą przeszkodę dla zaangażowania w ewangelizację i czynienie uczniów.

P: Co mówi o tym Biblia?

O: Królestwo Jezusa nie należy do porządku tego świata. Jezus i apostołowie dali nam przykład, nie angażując się w aktywizm polityczny. Nie ma żadnych nakazów ani przykładów zachęcających chrześcijanina do aktywizmu politycznego.

Oddajcie więc Cezarowi to, co należy do Cezara,a Bogu to, co należy do Boga.

(Ewangelia wg Mateusza 22,21)

 

 

Autor: Clark Blanchard

Nowości

Przebaczenie kontra odwet

Jestem przekonany, że świat ma złe pojęcie o przebaczeniu i złe pojęcie o chrześcijańskiej koncepcji...

Przebaczenie kontra odwet

Jestem przekonany, że świat ma złe pojęcie o przebaczeniu i złe pojęcie o chrześcijańskiej koncepcji...

Mądrze jest unikać głupoty Prz 17

ŻYCIOWA MĄDROŚĆ NA PODSTAWIE KSIĘGI PRZYSŁÓW: Unikaj głupoty za wszelką cenę Przysłów 17   Mądrość...