“Literalna hermeneutyka”

z wykładów na dyspensacjonalnej Radzie na temat Hermeneutyki, 13-14 września 2016

  • Dosłowna interpretacja podchodzi do Pisma św. w sposób zwyczajny, prosty, normalny, powszechny, tak jak sposób rozmawiania, pisania i myślenia.
    Jest to jedyny sposób rozumienia tego, co ktoś chce zrozumieć, i zawsze taki był.
    Podejście odwrotne: Alegoryczna interpretacja jest to metoda interpretacji (egzegeza), która zakłada, że Biblia ma różne poziomy znaczeń; podejście to ma tendencję do skupiania się na duchowym sensie” (Wikipedia, 9/22/16).” Zauważmy: Wikipedia, zdecydowanie świeckie dzieło, pojmuje, że alegoryczna interpretacja dotyczy tylko Biblii. Inni sugerują, że alegoryczność mieści w sobie ukryte znaczenie, ale znowu – tylko w Biblii. Nikt nigdy na przykład nie próbował (ani nie próbuje) alegoryzować Sokratesa, Platona, Arystotelesa, Szekspira, itp.

  • Literalna hermeneutyka [hermeneutyka jest metodą interpretacji]” zastosowana do Biblii oznacza traktowanie Pisma w sposób dosłowny; próbuje się dowiedzieć, co Bóg miał na myśli w tym, co powiedział. Proces jest prosty: patrz na słowa i gramatykę danego fragmentu oraz na jego kontekst – tekstowy i sytuacyjny, by określić znaczenie świadomie zawarte przez autora a wyrażone w tym tekście. To świadomie nadanie znaczenia przez autora pokazuje jego zamysł – co myśli o tym, o czym pisze – a nie jakieś drugorzędne rzeczy w rodzaju psychoanalizy jego procesu myślenia.

  • Szczegóły danego fragmentu Pisma muszą być także rozumiane dosłownie, tak jak reszta. Nigdy nie powinno się zbierać pewnych szczegółów (jakimi są np liczby) i rozumieć je nie w sposób dosłowny. Jeżeli szczegóły nie są rozumiane dosłownie, to dlaczego tam są? (Np rano, wieczór, dzień pierwszy, itp.).

  • Ponieważ Bóg wykonuje doskonałą pracę, jaką jest natchnienie, nie istnieją ukryte (alegoryczne) znaczenia. Kiedy na przykład Bóg mówił do Mojżesza z płonącego krzaka, posłużył się jego językiem, z jego gramatyką, by zakomunikować przystępny przekaz. Nie spodziewał się, że Mojżesz będzie szukał w nim alegorii, by znaleźć tam jakieś ukryte znaczenia.

  • Trudno jest powtórnie zinterpretować już spełnione proroctwo (jak np. o narodzeniu Chrystusa), tak więc alegoryczna interpretacja dotyczy proroctwa o przyszłości jeszcze nie spełnionego. Wszystkie proroctwa biblijne, które się zdarzyły, spełniły się w sposób dosłowny.

  • Dosłowne znaczenie jest włożone przez autora podczas pisania. Tekst nigdy nie może komunikować czegoś więcej lub mniej niż zamierzył autor. Jest tak nawet wtedy, kiedy znaczenie nie jest wyraźnie stwierdzone, ale zrozumiałe samo przez się. Po prostu idź za informacją autora zawartą w tekście i wyciągaj zamierzone przez niego wnioski. Kiedy Mojżesz kazał Izaakowi nieść drewno na ofiarę (Rdz 22), to wynika z tego, że nie był to mały chłopiec, ale młody mężczyzna wystarczająco dorosły, by unieść drewno.

  • Ważne jest posiadanie stałej, dosłownej interpretacji całej Biblii. Cała literatura, włącznie z Biblią, reprezentuje różne rodzaje literackie: narrację, poezję, prozę, przypowieści, itp. Należą do nich zwyczajne wypowiedzi, metafory, porównania, hiperbole, symbole, itp. Przyjrzyj się formie wyraźnie (w oczywisty sposób) użytej w tekście. Nie zmieniaj metody interpretacji dlatego, że zmienia się rodzaj literacki.

  • Nie pozwól, by późniejszy fragment Pisma interpretował wcześniejszy fragment Pisma.
    Nowy Testament nie powinien być używany do interpretacji Starego Testamentu. Listy nie powinny interpretować ewangelii. Prawo Mojżeszowe nie powinno tłumaczyć Księgi Rodzaju, itp.
    Na przykład w tekście Rdz 3:15 nie ma nic, co wskazywałoby na odkupienie. W Rdz 6 nie ma nic o tym, że demony współżyły z kobietami. Pieśń nad Pieśniami nie mówią nic o miłości Chrystusa do kościoła. Nie ma nic o tym, że Abraham popełnił grzech żeniąc się ze swoją półsiostrą albo Jakub mając cztery żony. Dlatego zasada “Pismo tłumaczy się Pismem” powinna być używana tak, by nigdy nie wyjaśniać późniejszego tekstu – tekstem wcześniejszym.

  • Nasze zastosowanie z danego fragmentu, nasze zrozumienie wypełnienia się proroctwa oraz nasze ogólne rozumienie teologiczne może być wzmocnione przez objawienie późniejsze albo przez nasz czasowy dystans od niego. Nasza interpretacja musi być ograniczona do kontekstu – od najbliższego to bardziej odległego w całej księdze. W Ewangelii wg Jana 1 na przykład “życie” to życie fizyczne, nie wieczne, ponieważ bezpośredni kontekst wskazuje na Jezusa jako twórcę życia fizycznego. Interpretacja nie może posługiwać się wiedzą późniejszą, by zinterpretować wiedzę wcześniejszą.

  • Nowy Testament może cytować, brać zasady itp ze Starego Testamentu, ale nigdy nie unieważnia albo nie dodaje do znaczeń zawartych przez autora Starego Testamentu. Autorzy Nowego Testamentu używają fragmentów Starego w różny sposób, ale nigdy nie zmieniają i nie alegoryzują znaczenia tego tekstu. Mogą na przykład użyć zdania albo fragmentu ST w sposób nie zamierzony przez autora, ale nie zmieniają samego znaczenia tego tekstu. Na przykład Piotr stosuje Joela 2 do ich sytuacji w Dz 2, mogąc przez to pokazać, że znaki i cuda towarzyszą przyjściu Mesjasza.
    Autor Listu do Hebrajczyków 8 używa Jr 31, by pokazać, że stare przymierze nie było wieczne, ale nie zmienia i nie alegoryzuje znaczenia tego tekstu.

  • Bóg zapoczątkował komunikację oraz zdolność jej rozumienia. Byłoby więc uzasadnione założenie, że będziemy rozumieć Jego komunikaty w taki sposób, że dał On nam zdolność do zrozumienia ich. Tak rozumiemy dosłowność.

  • Klucz do przekonań teologicznych danej osoby tkwi w jej hermeneutyce (zasadach interpretacji). Na przykład:

hermeneutyka alegoryczna => teologia przymierza

hermeneutyka dosłowna => teologia dyspensacjonalna

  • Teologia jest pewnego rodzaju płotem. Płot teologii nie jest przeznaczony do trzymania ludzi na zewnątrz, ale do trzymania nas wewnątrz. Nie jest to pójście na wojnę z innymi, ale ma nas budować. Jest taki stary przykład o rolniku, który chciał kupić płot na kredyt, bo nie miał aktualnie pieniędzy. Właściciel sklepu mówi: “To zależy, czy ma on otaczać coś, co ma być wewnątrz czy oddzielać to, co jest na zewnątrz? Jeżeli chcesz otoczyć to, co ma być wewnątrz, to dam ci kredyt na ten płot, ponieważ coś budujesz. Jeżeli stawiasz go dla odgrodzenia się od tego, co na zewnątrz, to po prostu jesteś na kogoś wkurzony.”

  • Szczególne objawienie (którego uczymy się z Biblii) ma zawsze priorytet nad objawieniem ogólnym (którego uczymy się z przyrody, historii i innych nauk przyrodniczych). Nigdy nie jest dobre mówienie: “Wszelka prawda jest prawdą Bożą”, ponieważ – mimo iż technicznie prawidłowa - , skąd wiesz, czy coś jest prawdą? W większości przypadków nie wiesz tego dopóki nie jest ona przetestowana przez Pismo. Powiedzenie “Wszelka prawda jest Bożą prawdą” rozmazuje różnicę albo w ogóle zaprzecza, że jest jakaś różnica pomiędzy objawieniem ogólnym a szczególnym.

  • Amilenialiści mówią często, że premilenializm bazuje tylko na Ap 20. Przeoczają jednak wielki fakt, że Jezus przyjdzie zanim królestwo nastanie, bez względu na czas jego trwania. Gdybyśmy nie mieli Ap 20, nie nazywalibyśmy siebie premillenialistami, ponieważ nie wiedzielibyśmy, że królestwo trwa 1000 lat, chociaż dalej bylibyśmy przed królestwem. Ciągle wiemy, że Chrystus powróci zanim zacznie się królestwo – z Daniela 2, 7, 9, Mateusza 24 i Objawienia 6-20. Gdybyśmy nie wierzyli w 1000 jako 1000 w Objawieniu 20, nadal wiedzielibyśmy, że będzie ucisk, po którym nastąpi Drugie Przyjście, a po nim - nastanie królestwo rządzone przez Chrystusa na ziemi. Premillennializm dotyczy więcej niż 1000 lat, chociaż nie ma powodu zaprzeczać, że sześć razy pojawia się w Ap 20.

  • Możesz uczyć się Biblii bez znajomości języka oryginalnego. Sprawdzanie z językiem oryginalnym jest pomocne, jednak nie przywiązujcie wielkiej uwagi do niuansów w grece lub hebrajskim. Większość ludzi opisanych w Nowym Testamencie (jak apostołowie) uczyli się Starego Testamentu w jego greckim wydaniu nie z jego hebrajskiego oryginału. (Septuaginta to tłumaczenie z hebrajskiego na grecki w ok 250 r. p.n.e.)

  • Przeświadczenie nie jest tym samym, co pewność. Określanie znaczenia tekstu to sprawa przeświadczenia, nie pewności. Pewni możemy być tylko dwóch rzeczy:

1. Ja istnieję.

2. Do określania rzeczywistości używa się rozumowania.

Te dwie rzeczy są niezaprzeczalne. Wszystko inne, szczególnie moja wiara, musi być stwierdzona na bazie z punktu 2: rozumowanie zastosowane do rzeczywistych obserwacji. Prawda Biblii jest czymś, co mogę znać z przekonaniem, ale nie z pewnością. Przeświadczenie, jakie mogę mieć w mojej interpretacji jakiegokolwiek fragmentu, zależy od dowodów dostępnych dla tej interpretacji oraz rozumowania zastosowanego do tych dowodów. Dlatego w niektórych interpretacjach możemy mieć więcej przekonania niż w innych.

  • Zrozumienie jakiegoś fragmentu staje się bardziej trafne dzięki spirali analizy konkretnego zdania, po czym następuje synteza większego kontekstu. Dalej proces ten jest powtarzany – synteza wraca do poszczególnych zdań, co daje lepszą analizę. Potem tej ostatniej używa się do przemodelowania syntezy, itd.

=> analiza => synteza => analiza, itd.

  • Zastosowanie nie posiada tego samego znaczenia, jakie ma interpretacja. Zastosowanie może dotyczyć spraw osobistych. Może mi być potrzebna do diety, powstrzymania się od alkoholu, świętowania niektórych dni – ale niekoniecznie dla ciebie. Wszyscy jednak powinniśmy stosować Rz 14.

  • Autorzy Biblii przypuszczali, że znaczenia przez nich tam zawarte będą do rozpoznania i zdobycia wiedzy poprzez czytanie tekstu. Paweł napisał: Została mi objawiona tajemnica, októrej wcześniej pokrótce wam pisałem. Czytając to, możecie przekonać się o moim zrozumieniu tajemnicy Chrystusa (Ef 3:3-4).

  • Istnieją cztery popularne podejścia hermeneutyczne odnośnie Księgi Objawienia, a te mają wpływ na pogląd o Królestwie albo Millenium. W tradycji zostały nazwane tak: preteryści, historyści, idealiści i futuryści.
    Preteryści mówią: Apokalipsa jest po to, by komunikować ukryte znaczenia odnoszące się do wydarzeń przeszłych, już wypełnionych.
    Podejście historystów czyta Księgę Objawienia jako wizyjną symbolizację kolejności wydarzeń, które pojawią się w przeciągu historii kościoła, od pierwszego przyjścia Chrystusa do Jego Drugiego Przyjścia w końcu obecnej ery.
    Idealizm mówi: Księga Objawienia pokazuje nigdy nie kończącą się walkę między dobrem a złem trwającą w kościele w każdej generacji pomiędzy dwoma przyjściami Chrystusa.
    Futuryści wierzą, że Księga Objawienia mówi o wydarzeniach, które dopiero będą miały miejsce. Pierwsze trzy poglądy są alegoryczne – tylko futuryści traktują Apokalipsę dosłownie.

Nowości

Przebaczenie kontra odwet

Jestem przekonany, że świat ma złe pojęcie o przebaczeniu i złe pojęcie o chrześcijańskiej koncepcji...

Przebaczenie kontra odwet

Jestem przekonany, że świat ma złe pojęcie o przebaczeniu i złe pojęcie o chrześcijańskiej koncepcji...

Mądrze jest unikać głupoty Prz 17

ŻYCIOWA MĄDROŚĆ NA PODSTAWIE KSIĘGI PRZYSŁÓW: Unikaj głupoty za wszelką cenę Przysłów 17   Mądrość...