Jak Nowy Testament dotarł do naszych czasów?

? Jak Nowy Testament dostał się do nas?

? Jak pisma Nowego Testamentu były kopiowe w starożytności?

? Jak się przekonać, że dysponujemy oryginalnym tekstem Nowego Testamentu?

 

Celem tej broszury jest podsumowanie tematu przekazu tekstów Nowego Testamentu (NT). Opisane zostaną podstawowe sposoby spisywania i kopiowania manuskryptów a także historia zebrania pism w Nowy Testament. Odpowiemy na pytanie, jak możemy być pewni, że na aktualnych tekstach NT można polegać.

Jak nasz Nowy Testament dostał się do nas?

Wierzymy, że NT jest natchnionym przez Boga Jego przekazem. Pisma NT spisane zostały między rokiem 40 a 100 pierwszego wieku n.e. Oryginalne, pierwotne pisma spisane ręką ich ludzkiego autora lub stenografa nazywamy ?autografami?. Autografy pism biblijnych są nieomylne. Manuskrypt z kolei jest ręcznie wykonaną kopią autografu, lub też wcześniejszego manuskryptu i jako kopia nie musi już być nieomylna. Autografy Nowego Testamentu, czyli oryginalne pisma zostały skompletowane około roku 100 n.e. i były kopiowane ręcznie do czasu wprowadzenia wynalazku druku w 1456. Na dzień dzisiejszy dysponujemy ponad 5.000 manuskryptów zawierających całość lub części Nowego Testamentu. W ten sposób Nowy Testament jest najlepiej udokumentowanym dokumentem w całej historii literatury, nie tylko religijnej.
W procesie krytycznej oceny tekstów manuskryptów uczeni wyselekcjonowali tekst NT najlepiej oddający treść autografów. Księgi NT zostały zebrane w jeden zbiór w procesie kanonizacji. Słowo ?kanon? oznacza ?prawidła? lub ?pręt mierniczy?. W odniesieniu do ksiąg biblijnych kanon to zbiór pism, jakie pomyślnie przeszły testowanie ich autentyczności oraz ich autorytetu. Kanon został rozpoznany i uznany na synodzie w Kartaginie w roku 397.

W jaki sposób pisma NT były powielane w starożytności?

Manuskrypty NT wykonywane byłe przede wszystkim na dwu rodzajach materiałów piśmiennych: na papirusie oraz na pergaminie. Papirus to roślina, której pędy rozcinano na w miarę możliwości cienkie i jak najszersze paski. Następnie układano je gęsto obok siebie na desce zwilżonej wodą, tak, by brzegi pasków nachodziły na siebie. Na tę warstwę kładziono w poprzek drugą, po czym obcinano wystające końce. Całość sklepywano w wyniku czego powstawał spójny arkusz, który później suszono na słońcu. Gotowe arkusze sklejano ze sobą brzegami za pomocą kleju wykonanego z mąki, wody i octu, następnie wygładzano aż do połysku muszlą lub kością słoniową. W ten sposób powstawał zwój, na który składało się ok. 20 arkuszy, które jeszcze powlekano klejem dla lepszej przejrzystości pisma. (za: Wikipedia). Pergamin sporządzano ze skóry zwierząt, był materiałem mocniejszym niż papirus i trwalszym. W użyciu był do późnego średniowiecza, kiedy popularność zdobyły inne materiały piśmiennicze. Papirus i pergamin były przechowywane w formie zwojów. Na zwoje składały się posklejane ze sobą końcami kartki i pozwijane na patyku. Taki zwój nazywał się po łacinie wolumen. Długość takiego zwoju była ograniczona możliwością jego obsługi. Z tego powodu starożytni autorzy dzielili swoje dzieła na księgi. Księga ograniczona była pojemnością zwoju. Z tego prawdopodobnie powodu Łukasz podzielił swoje dzieło na dwie części. Z powodu wad zwojów na początku II wieku n.e. popularność zaczął zyskiwać kodeks: książka z kartkami. Kodeks powstawał ze zginania wielu kart, zapisywaniu ich i następnie zszyciu. W kodeksie wiele dokumentów można było zszyć w jedną ?książkę?. Posługiwanie się kodeksami umożliwiło konsultowanie i kontrolowanie tekstów. W kodeksach dało się pisać po obydwu stronach kartki. Prawdopodobnie chrześcijanie pochodzenia pogańskiego zaczęli korzystać z kodeksów i tak odróżnili się od Żydów posługujących się dalej zwojami.
W manuskryptach tekstów NT odróżnia się dwa style rękopisów. Pierwszy, to bardzo stary formalny styl uncjalny charakteryzujący się pieczołowicie kaligrafowanymi tylko dużymi literami bez spacji. Wyglądało to po grecku tak: ENAPACHHNOLOGOS. (= Na początku było Słowo- Jana 1,1a). Ten styl utrzymał się gdzieś do VI wieku. W wieku IX zainicjowano pisanie małymi literami. Ten styl to ,minisuła?. Nasz tekst z zastosowaniem miniskuły wygląda następująco: enarchhnologos. Manuskrypty NT napisane są w obydwu tych stylach: początkowe stylem uncjalnym, późniejsze miniskułą.

Jak kopiowano tekst Nowego Testamentu?

W miarę rozszerzania się chrześcijaństwa, rozwijała się potrzeba powielania i rozpowszechniania kopii Nowego Testamentu. Na początku chrześcijanie przepisywali sobie teksty NT na własne potrzeby. Po zalegalizowaniu chrześcijaństwa w 313 roku manufaktury produkujące książki, skryptoria produkowały kopie Nowego Testamentu. W pracowni skryptorium kilku wykwalifikowanych skrybów spisywało jednocześnie tekst odczytywany przez lektora. Następnie wyćwiczony w swoim fachu korektor przeglądał i poprawiał błędy. Również mnisi wykonywali kopie NT. Była to ich forma ćwiczeń duchowych i służby. Żadna z tych metod powielania nie była doskonała. Zdarzały się błędy. Skopiowane księgi dostarczane były do różnych miast, a tam były dalej kopiowane. I wtedy wszystkie niewykryte i nieskorygowane błędy były powielane w tych kolejnych kopiach. Ale z powodu, że w różnych rejonach świata powielano różne kopie z różnymi błędami, odchyłki można identyfikować. Te grupy manuskryptów zestawiane są na podstawie ich podobieństw w rodziny. Do takich rodzin należą Bizantyjska, Syryjska, Zachodnia i Aleksandryjska.

 

Skąd możemy wiedzieć, że nasz tekst jest wiarygodny?

Nasze przekonanie o wiarygodności tekstu nie jest oparte wyłącznie na wierze. Z powodu wielkiej ilości zachowanych manuskryptów NT do rekonstrukcji treści oryginału nie jest potrzebna subiektywna ocena. Naukowa krytyka tekstu jest w stanie, na podstawie różnych wariantów manuskryptów określić oryginalne brzmienie autografów. Ponadto okres między napisaniem autografów a najstarszymi manuskryptami jest bardzo krótki. To daje nam porękę, że manuskrypty nie uległy zniekształceniom.

Należy również podkreślić, że ogromna większość tekstu NT jest zaakceptowana przez wszystkich, a jedynie małe skrawki tekstu zmuszają nas do wyboru między różnymi wersjami manuskryptów. Podsumowując, trzeba jasno stwierdzić, że duża ilość manuskryptów reprezentujących różne wersje NT powoduje, że tylko drobna cząstka zostawia pole do otwartych pytań, a zakres ten nie jest istotny teologicznie.
Tak więc możemy stwierdzić, że jesteśmy w posiadaniu rzetelnych kopii autografów.

PYTANIA I ODPOWIEDZI

P: Jak nasz Nowy Testament dostał się do nas?

O: Bóg natchnął ludzkich autorów do napisania autografów NT. Autografy były kopiowane w tysiącach sztuk. Autografy lub ich wczesne kopie zostały z pozostałymi pismami zebrane w Nowy Testament i jako taki zbiór dotarły do nas w naszych czasach.

 

P: W jaki sposób pisma NT były powielane w starożytności?

O: Teksty NT były kopiowane ręcznie na papirusie i pergaminie do czasu wprowadzenia prasy drukarskiej.

P: Jak kopiowano tekst Nowego Testamentu?

O: W zadanie kopiowania zaangażowani byli profesjonalni skrybowie, mnisi i pojedynczy chrześcijanie.

P: Skąd możemy wiedzieć, że nasz tekst jest akuratny i wiarygodny?

 

O: Fachowcy zajmujący się krytyczną oceną manuskryptów podają silne dowody na to, że dysponujemy aktualnie wiarygodną reprezentacją autografów.

 

Autor: Chuck May

Nowości

Przebaczenie kontra odwet

Jestem przekonany, że świat ma złe pojęcie o przebaczeniu i złe pojęcie o chrześcijańskiej koncepcji...

Przebaczenie kontra odwet

Jestem przekonany, że świat ma złe pojęcie o przebaczeniu i złe pojęcie o chrześcijańskiej koncepcji...

Mądrze jest unikać głupoty Prz 17

ŻYCIOWA MĄDROŚĆ NA PODSTAWIE KSIĘGI PRZYSŁÓW: Unikaj głupoty za wszelką cenę Przysłów 17   Mądrość...