Kto powinien utrzymywać misjonarzy?

 

? Czy misjonarze powinni sami zabezpieczać swe utrzymanie?

? Czy misjonarze powinni być utrzymywani w pełnym wymiarze, czy powinni mieć świecką pracę?

? Czy misjonarze powinni być utrzymywani przez indywidualne osoby, czy przez kościoły?

Ogólne zasady dawania

Na początku przyjrzymy się pokrótce podstawowym, nowotestamentowym zasadom dawania. Następnie zastosujemy je do działalności misyjnej, wykorzystując konkretne biblijne fragmenty, które odnoszą się do finansowania tej działalności.

1. W Biblii płacenie dziesięciny nie oznaczało dawania. [Hebrajskie słowo na dziesięcinę oznacza dziesiątą część]. Płacenie dziesięciny należało do systemu podatkowego Izraela. Istniała jedna dziesięcina na opłacenie Lewitów (Księga Kapłańska 27,30-33), inna dziesięcina, która była przeznaczana na spożywanie w trakcie uczt (Księga Powtórzonego Prawa 12,5-18) oraz jeszcze inna dziesięcina pobierana raz na trzy lata, szczególnie na potrzeby biednych (Księga Powtórzonego Prawa 14,28-29). Średnio daje to corocznie około 22,3%. W Nowym Testamencie tylko źli ludzie składali dziesięcinę (Ewangelia wg Mateusza 23,23; Ewangelia wg Łukasza 18,12). Jedyny pozytywny odnośnik to starotestamentowa dziesięcina Abrahama (List do Hebrajczyków 7,1-10).

2. Dawanie jest sposobem służenia Bogu. Bardziej błogosławioną rzeczą jest dawać aniżeli brać (Dzieje Apostolskie 20,35, zobacz także Ew.angelia wg Łukasza 6,38; Ewangelia wg Marka 12,41-44; II List do Koryntian 8,6-11)

3. Dawanie jest aktem dojrzałości. Umiejętność dawania oraz wiedza gdzie, kiedy, jak dawać, jest jednym z największych wyzwań, jakie spotykamy w życiu. Dawanie odzwierciedla miłość i dojrzałość (II List do Koryntian 8,7-9)

4. Dawanie powinno przede wszystkim zaspakajać potrzeby wierzących. Jest rzeczą bogobojną pomagać komukolwiek w potrzebie, jednak priorytetem w naszym dawaniu powinny być potrzeby albo błogosławienie wierzących w Chrystusa (II List do Koryntian 8,4.12-14).

5. Dawanie powinno wynikać z pragnienia dawcy, a nie z wymagań odbiorcy. Dawanie powinno być praktykowane, ponieważ ktoś jest świadomy potrzeby i pragnie uczestniczyć w jej zaspokojeniu. Dawanie powinno być inicjowane przez dawcę. Nie powinno ono być rezultatem wywierania nacisku przez odbiorcę lub wywołania u dawcy poczucia winy (II List do Koryntian 8,1-4. 7; 9,7).

6. Dawanie powinno polegać na odkładaniu do osobistej skarbonki oraz wyjmowaniu z niej. Regularnie powinniśmy odkładać pieniądze w prywatnym miejscu (konto bankowe, skarpeta, puszka na słodycze, itp.). Następnie powinniśmy rozdzielać te pieniądze, w miarę jak Bóg ujawnia potrzeby (I List do Koryntian 16,2). [Skład wspomniany w Księdze Malachiasza, w 10-tym wersecie 3-go rozdziału znajdował się w Świątyni Izraela i rozdzielali z niego Izraelscy kapłani. Pamiętaj jednak, że obecnie indywidualny wierzący jest zarówno kapłanem (I List Piotra 2,5-9; Apokalipsa 1,6) jak i świątynią (I List do Koryntian 3,16; 6,19-20). Dlatego dzisiaj wierzący zarówno zbiera jak i rozdaje].

7. Kolektywne wydawanie pieniędzy nie jest dawaniem. Inwestowanie pieniędzy w budynek, plac parkingowy czy też opłacanie zarobku duchownego, z pracy którego wszyscy korzystają, jest kolektywnym wydawaniem, lecz nie dawaniem. Kolektywne wydawanie pieniędzy może w samej rzeczy być dobre, na przykład opłacanie nauczycieli (I List do Tymoteusza 5.17-18), lecz nie jest to dawanie.

8. Ludzie, którym się daje lub których się wspiera powinni także dawać i wspierać innych.

Dawanie misjonarzom

Teraz zwrócimy naszą uwagę na konkretne zastosowania powyższych zasad wobec misjonarzy. [Misjonarz tutaj jest definiowany jako ktoś, kto wyrusza przez wzgląd na Imię Jezusa, 3 List Jana 7-8.] Będziemy rozpatrywać fragmenty Nowego Testamentu, które w szczególności traktują o utrzymywaniu misjonarzy, w kolejności, w jakiej pojawiają się w Biblii.

1. Misjonarze powinni mieć zespół ludzi, którzy chcą ich utrzymywać (Ew wg Łukasza 8,1-4). Jezus był oczywiście, między innymi, misjonarzem. Nie potrzebował On niczyjego finansowego wsparcia. Ktoś, kto potrafi zamienić wodę w wino oraz nakarmić tysiące ludzi kilkoma bochenkami chleba i kilkoma rybami nie potrzebuje niczyjej pomocy. Jednak Jezus miał grupę ludzi, podróżującą razem z Nim, składającą się z (1) 12 apostołów (czasem również ich żon ? I List do Koryntian 9,5), (2) pewnych kobiet, które uzdrowił oraz (3) pewnych zamożnych kobiet. Jezus i apostołowie otrzymywali dary od ludzi ofiarujących wsparcie ze swego osobistego mienia (Ewangelia wg Łukasza 8,3).

2. Misjonarze powinni być utrzymywani przez ludzi, którym usługują (Ewangelia wg Łukasza 10,1-7). [Zobacz także I List do Tymoteusza 5,17-18; I List do Koryntian 9,9-12; i List do Galacjan 6,6]. Nowy Testament wyraża się bardzo jasno na ten temat przywołując fragment Prawa Mojżeszowego ??młócącemu wołowi nie zawiązuj pyska?? (Księga Powtórzonego Prawa 25,4). Jezus powiedział ??godzien, bowiem robotnik zapłaty swojej?? (Ewangelia wg Łukasza 10,7). Paweł uświadomił to Tymoteuszowi (I List do Tymoteusza 5,18). W pewnym sensie jest to bardziej zasada płacenia niż dawania, jednak bez wątpienia to zasadnicza część utrzymania misjonarza. Oczywiście, nie jest to jedyne źródło utrzymania, jako że wielu odbiorców służby misyjnej nie jest w stanie wiele wnieść w utrzymanie misjonarza. Tym niemniej, powinni oni dzielić się z misjonarzami tym, co mają.

3. Misjonarze powinni być utrzymywani ze źródeł innych niż tylko tych, które wynikają z ich służby (Dzieje Apostolskie 18,3,5). [Zobacz także I List do Tesaloniczan 2,9 i List do Filipian 4,16]. Misjonarze nie powinni być finansowym obciążeniem dla tych, których czynią uczniami. Jeżeli są oni zależni od ludzi, którym usługują za utrzymanie, prawdopodobnie będą ciężarem lub będą postrzegani jako brzemię. Stąd wielu misjonarzy jest w nieustannym konflikcie ze swymi lokalnymi radami i komitetami w kwestii gromadzenia funduszy. Dodatkowe finansowanie może pochodzić z pracy własnej lub ze wsparcia innych. Paweł stosował oba rozwiązania, chociaż nie wydaje się, żeby Jezus miał świeckie zajęcie po rozpoczęciu swej służby. W każdym bądź razie, misjonarze nie byli zależni od finansowego wsparcia swoich uczniów.

4. Misjonarze powinni przypominać ludziom, by wspierali działalność misyjną (I List do Koryntian 9,11-14). Paweł przypomniał Koryntianom, ?? Jeżeli my dla was dobra duchowe posialiśmy, to cóż wielkiego, jeżeli wasze ziemskie dobra żąć będziemy?...? (I List do Koryntian 9,11). To nie znaczy, że misjonarze powinni się domagać wsparcia czy też naciskać na ludzi by im je dawali (werset 12). Przeciwnie, misjonarz powinien wyruszać bez wsparcia kogokolwiek, kto nie ma ochoty finansować jego służby. Przypominanie ludziom o służbie dawania jest częścią pracy misyjnej czynienia uczniów.

5. Misjonarze powinni być utrzymywani przez ludzi, którzy pragną uczestniczyć w ich służbie (List do Filipian 1,5,7; 4,15-18; 3 List Jana 7-8). W Liście do Filipian Paweł dziękował im za ich obfity dar, który mu przesłali wielokrotnie w czasie, gdy był w Tesalonice (miasto, do którego się udał po pobycie w Filippi ? List do Filipian 4,16). Jednak Filipianie przesłali mu także wsparcie, gdy przebywał w Koryncie. Paweł pisał, że dar ten w pełni pokrył moje potrzeby (II List do Koryntian 11,9). Paweł miał kilku zasobnych ofiarodawców w Macedonii, szczególnie w Filippi, których dary umożliwiły mu zaprzestanie wytwarzania namiotów i pozwoliły mu oddać się całkowicie słowu, przedkładając Żydom, że Jezus jest Chrystusem (Dzieje Apostolskie 18,3-5). Możemy się domyślać, że wielkim ofiarodawcą była Lidia, bo wydaje się, że była ona osobą zamożną i to właśnie w jej domu gromadził się kościół (Dzieje Apostolskie 16,13-15, 40). Lecz niezależnie od tego, kto był zaangażowany, jego motywem było uczestnictwo w służbie Pawła, czego On sam pragnął, ponieważ jak pisał oczekuję plonu, który obficie będzie zaliczony na wasze dobro (List do Filipian 4,17). Tak, więc dawanie zawiera w sobie motyw korzyści ? niebiańskich korzyści za ziemskie finansowe uczestnictwo w głoszeniu Ewangelii (Ewangelia wg Mateusza 6,19).

6. Misjonarze powinni być utrzymywani przez ludzi, którzy pragną to czynić (3 List Jana 5-11). W niewielkiej księdze, którą jest 3 List Jana, apostoł Jan napisał do swego przyjaciela Gajusa słowa zachęty oraz pochwały za jego wspieranie wędrownych misjonarzy. Ciekawe w postawie Gajusa było to, że zostało ono udzielone pomimo obiekcji jego lokalnego kościoła oraz lidera tego kościoła, Diotrefesa, który - wygląda na to - usunął Gajusa z tej społeczności (werset 10). Grupa wierzących (kościół) może połączyć się, by wspierać kogoś (List do Filipian 4,15), lecz każdy dar jest wsparciem ze strony indywidualnego wierzącego, który pragnie to czynić. Nie istnieje w Nowym Testamencie ani jeden przykład, przykazanie lub sugestia, by ktokolwiek, kiedykolwiek dał lub miałby przekazywać dary dla swego lokalnego kościoła. Dawanie odbywało się od osób do osób. Dlatego też instytucjonalne dawanie nie jest obowiązkowe. Nie jest ono ani nakazane ani zakazane. Może być ono cenne ze względów prawnych lub podatkowych, zależnie od systemu prawnego w danym kraju. Jednak organizacja powinna funkcjonować jako kanał łączący bezpośrednio dawcę z misjonarzami, nie jako instytucja, która decyduje, kto otrzyma wsparcie.

PYTANIA I ODPOWIEDZI

P: Czy misjonarze powinni sami zabezpieczać swe utrzymanie?

O: Tak. Każdy misjonarz jest odpowiedzialny za ustanowienie grupy ludzi, którzy dobrowolnie będą go wspierać lub utrzymywać, ponieważ pragną oni gorąco uczestniczyć w jego lub w jej służbie.

P: Czy misjonarze powinni być utrzymywani w pełnym wymiarze, czy powinni mieć świecką pracę?

O: Powyższe dwa sposoby są zgodne z Biblią, lecz wydaje się, że lepiej jest mieć pełne utrzymanie finansowe, chyba, że sama działalność misyjna jest prowadzona w niepełnym wymiarze godzin. Wydaje się, że Jezus po rozpoczęciu swej służby w pełnym wymiarze godzin, nie zajmował się już więcej stolarstwem. Również Paweł zaniechał wytwarzania namiotów, gdy otrzymał dość wsparcia by móc się z niego utrzymać.

P: Czy misjonarze powinni być utrzymywani przez indywidualne osoby, czy przez kościoły?

O: W Nowym Testamencie kościoły to po prostu grupy jednostek. Pomysł utrzymywania się dzięki instytucji zamiast przez ludzi, którzy znają osobiście misjonarza, jest  w Nowym Testamencie obcy.

Autor: David A. DeWitt

 

Nowości

Przebaczenie kontra odwet

Jestem przekonany, że świat ma złe pojęcie o przebaczeniu i złe pojęcie o chrześcijańskiej koncepcji...

Przebaczenie kontra odwet

Jestem przekonany, że świat ma złe pojęcie o przebaczeniu i złe pojęcie o chrześcijańskiej koncepcji...

Mądrze jest unikać głupoty Prz 17

ŻYCIOWA MĄDROŚĆ NA PODSTAWIE KSIĘGI PRZYSŁÓW: Unikaj głupoty za wszelką cenę Przysłów 17   Mądrość...