Sobota czy niedziela?

  • Czy żydowski sabat jest tym samym, co chrześcijańska niedziela?

  • Czego Bóg oczekuje od nas w naszych czasach?

  • Czy nieprzestrzeganie niedzieli jest grzechem?

 

Te i wiele innych pytań na temat sabatu i niedzieli były źródłem wielkiego zamieszania w historii kościoła chrześcijańskiego. Opracowanie to w zwięzły sposób pokaże nam, czego uczy Biblia, a także odsłoni tło historyczne, które przyczyniło się do dyskusji w tej sprawie. Przedstawię teraz, jak rozwijała się ona chronologicznie, poczynając od momentu ustanowienia przez Boga sabatu dla Izraela.

1. Sabat (przestrzeganie soboty jako dnia odpoczynku) był znakiem wyłącznie między Bogiem i narodem izraelskim. Nie ma wskazówek dowodzących, że Noe, Abraham, Izaak, Jakub lub Józef zachowywali sabat. Na pewno nie mieli takiego przykazania. Sabat nie dotyczy pogan ani kościoła nowotestamentowego. Nie jest im przypisany obowiązek wielbienia Boga i uczestnictwo w spotkaniu kościoła. Sabat był dniem całkowitego odpoczynku w sensie braku aktywności. Potem tak rzekł Pan do Mojżesza: Powiedz Izraelitom: Przestrzegajcie pilnie moich szabatów, gdyż to jest znak między Mną a wami dla wszystkich waszych pokoleń, by po tym można było poznać, że Ja jestem Pan, który was uświęcam. Izraelici winni pilnie przestrzegać szabatu jako obowiązku i przymierza wiecznego poprzez pokolenia. To będzie znak wiekuisty między Mną a Izraelitami, bo w sześciu dniach Pan stworzył niebo i ziemię, a w siódmym dniu odpoczął i wytchnął. (Księga Wyjścia 31,12-17, podkreślenia autora). Przeczytaj też Księgę Wyjścia 16,21-30; 20,8-11 i Księgę Powtórzonego Prawa 5,12. O tym, jak Chrystus przestrzegał sabatu napisane jest w Ewangelii wg Mateusza 12,1-13 i Ewangelii wg Marka 2,27.

2. Wczesny kościół, jak stwierdzają to Dzieje Apostolskie i listy, spotykał się regularnie w soboty, żydowskie sabaty, często w synagogach. Nie ma wzmianek o regularnych spotkaniach w niedzielę, pierwszego dnia tygodnia. Kiedy wychodzili, proszono ich, aby w następny szabat mówili do nich o tym samym. A po zakończeniu zebrania, wielu Żydów i pobożnych prozelitów towarzyszyło Pawłowi i Barnabie, którzy w rozmowie starali się zachęcić ich do wytrwania w łasce Boga. W następny szabat zebrało się niemal całe miasto, aby słuchać słowa Bożego (Dz 13,42-44, podkreślenia autora). Przeczytaj też Dz 13,13-15; 15,19-21; 16,11-13 i 18,1-4).Co więcej, jest w Biblii tylko jedno miejsce mówiące o zgromadzeniu w Troadzie pierwszego dnia tygodnia, gdzie spotkano się na wspólny posiłek i słuchanie przemowy Pawła (Dzieje Apostolskie 20,7). Chrześcijanie spotykali się też codziennie w świątyni i łamali chleb po domach w Jerozolimie (Dzieje Apostolskie 2,46) i po domach w Efezie (Dzieje Apostolskie 20,20). Istnieje jedno miejsce w Biblii pouczające pojedynczych chrześcijan w Koryncie, by odkładali pieniądze pierwszego dnia tygodnia. Jest tam jednak mowa o osobistym oszczędzaniu w celu dawania innym, nie o spotkaniu kościoła (I List do  Koryntian 16,1-3). Tylko jedno miejsce mówi o ?Dniu Pańskim?, kiedy Jan otrzymał objawienie od Boga (Apokalipsa 1,9-11). Najprawdopodobniej termin ten oznaczał jednak sobotę lub przyszły sąd określany przez proroków jako ?dzień Pański?.

3. W pierwszych wiekach po apostołach spotkania kościoła odbywały się w sabat, w niedzielę, lub w oba te dni. Oto najwcześniejsze zapisy z historii kościoła: Tak jak gdzie indziej, zachowujemy ósmy dzień z radością, dzień, kiedy Pan wstał z grobu (List Barnaby 15,9). ... zachowujcie sabat i święto dnia Pana; ponieważ ten pierwszy jest na pamiątkę stworzenia, a drugi ? zmartwychwstania. Niech niewolnicy pracują pięć dni; jednak w dzień sabatu i dniu Pańskim dajcie im wolne, by szli do kościoła po wskazówki jak żyć w pobożności (Konstytucje Apostolskie zebrane w roku 300). Grzegorz z Nysy pod koniec IV wieku nazwał sobotę i niedzielę ?siostrami? (Patrologia Graeca, Vol. 46, Col. 309).

4. W Rzymie i Aleksandrii rozpoczął się ruch mający na celu zakaz obchodzenia sabatu i wprowadzenie tylko niedzieli. Pomimo, iż prawie wszystkie kościoły na świecie każdego tygodnia celebrują święte misterium sabatu, to chrześcijanie z Aleksandrii i Rzymu ? mając na uwadze niektóre starożytne tradycje, zaprzestali tej właśnie (Sokrates Scholasticus, 400s). Ludność Konstantynopola prawie wszędzie gromadziła się zarówno w sabat, jak i pierwszego dnia tygodnia, którego to zwyczaju nigdy nie widziano w Rzymie lub w Aleksandrii (Sozomen, Nicene and post Nicene Fathers, 2nd series, Vol. 12, pp. 7-8). Przyczyna likwidacji świętowania sabatu w Rzymie i Aleksandrii nie jest jasna. Najprawdopodobniej przyczynił się do niej antyżydowski klimat w Imperium Rzymskim spowodowany kilkoma buntami żydowskimi. Przestrzeganie sabatu mogło ulec likwidacji w Aleksandrii z powodu istnienia tam licznej żydowskiej populacji, od której - w celach politycznych - chrześcijanie chcieli się zdystansować. W Rzymie mogło być tak samo i doszło do tego pod wpływem teologii Augustyna, który powiedział, że Izrael Starego Testamentu należy rozumieć alegorycznie i wszystko, co powiedziano do niego, odnosi się do kościoła.

5. W wieku IV prawa wprowadzane były i przez oficjalny kościół, i przez władze Rzymu. Dawały one mandat na świętowanie tylko niedzieli i zabraniały kościołowi przestrzegania sabatu. Jednym z najważniejszych wydarzeń ? odnośnie tego tematu ? było ?Prawo niedzielne? ustanowione przez cesarza rzymskiego Konstantyna 7 marca 321 roku.W Dzień Słońca [nazwę Sunday wziął od boga Słońca] niech urzędnicy i ludność miast odpoczywają i niech wszystkie warsztaty będą zamknięte. Na wsi jednak, tym, którzy trudnią się rolnictwem, wolno swobodnie i zgodnie z prawem realizować swoje dążenia; ponieważ często dzieje się tak, iż inny dzień nie pasuje do uprawiania zboża lub sadzenia winorośli: i tak przez zaniedbanie stosownego momentu na takie poczynania powinno się stracić nagrodę niebios?.

Mandat ten został wzmocniony w roku 364 i umieszczony w Kanonie 29 Soboru w Laodycei: Chrześcijanie nie powinni się judaizować, pozostając bezczynnymi w sobotę, ale mają się trudzić w tym dniu. Jako chrześcijanie mają natomiast czcić Dzień Pański, nie pracując. Jeżeli przyłapie się ich na judaizowaniu, będą odłączeni od Chrystusa.

W VIII wieku zamieszanie na temat przestrzegania soboty lub niedzieli osiągnęło swój koniec, kiedy w r. 788 w Akwizgramie Karol Wielki zarządził, że: ... każda zwykła praca w dzień Pański jest zabroniona, również ta, którą Konstantyn wyłączył z zakazu. Można zobaczyć, że blisko 2000 lat historii Kościoła przyniosło więcej zamieszania niż światła w tej sprawie.

Znaczącej odpowiedzi w sprawie sabatu i niedzieli nie należy więc szukać w historii Kościoła. By znaleźć odpowiedź, musimy zwrócić się do Pisma Świętego, gdzie znajdziemy zadziwiająco proste i jasne nauczanie św. Pawła: Jeden czyni różnicę między poszczególnymi dniami, drugi zaś uważa wszystkie za równe: niech się każdy trzyma swego przekonania, Kto przestrzega pewnych dni, przestrzega ich dla Pana, ... Tak więc każdy z nas o sobie samym zda sprawę Bogu ... A swoje własne przekonanie zachowaj dla siebie przed Bogiem. Szczęśliwy ten, kto w postanowieniach siebie samego nie potępia. (List do Rzymian 14,5.6.12.22)

Dalej Paweł pisze tak:Teraz jednak, gdyście Boga poznali i, co więcej, Bóg was poznał, jakże możecie powracać do tych bezsilnych i nędznych żywiołów, pod których niewolę znowu chcecie się poddać? Zachowujecie dni, święta nowiu i lata! Obawiam się o was: czy się dla was nie trudziłem na próżno. (List do Galacjan 4,9 do11)

 

PYTANIA I ODPOWIEDZI

P: Czy sabat jest tym samym, co niedziela?

O: Nie. W Biblii sabat to sobota, dzień odpoczynku przeznaczony dla Izraela. Niedziela to tradycyjny dzień chrześcijan wprowadzony na pewnym etapie historii.

P: Czego Bóg oczekuje od nas w naszych czasach?

O: Masz wolność, by dla twojego życia duchowego przeznaczyć dla Boga szczególny dzień albo traktować wszystkie dni jednakowo. W swoim umyśle masz mieć swoje przekonanie. Ważną rzeczą jest twoje oddanie Bogu a nie przestrzeganie lub nieprzestrzeganie jakiegoś dnia.

P: Czy nieprzestrzeganie niedzieli jest grzechem?

O: Nie. Grzechem jest to, że wywołujesz u swojego brata zgorszenie. Nie powinieneś używać swojej wolności w sposób, który spowoduje zgorszenie u innego chrześcijanina (List do Rzymian 14,21; I List do Koryntian 10,23-24.31-32).

 

Autor: Clark Blanchard

Nowości

Przebaczenie kontra odwet

Jestem przekonany, że świat ma złe pojęcie o przebaczeniu i złe pojęcie o chrześcijańskiej koncepcji...

Przebaczenie kontra odwet

Jestem przekonany, że świat ma złe pojęcie o przebaczeniu i złe pojęcie o chrześcijańskiej koncepcji...

Mądrze jest unikać głupoty Prz 17

ŻYCIOWA MĄDROŚĆ NA PODSTAWIE KSIĘGI PRZYSŁÓW: Unikaj głupoty za wszelką cenę Przysłów 17   Mądrość...