Problemem jest pastor. Im lepszy pastor, tym większy problem.

David A. DeWitt

Definicja

Co, jako chrześcijanie, mamy na myśli, kiedy używamy słowa “pastor”:

 

Jest to osoba uważana wśród chrześcijan
za pierwszą pomiędzy nimi, która przemawia
albo od której oczekuje się, że będzie przemawiać
przez większość czasu
podczas głównych zgromadzeń kościoła.

 

Mój problem z urzędem pastora nie wynika z tego, że miałem z pastorami złe doświadczenia. Problem polega na tym, że nie znajduję ich w Biblii. Faktem jest, że pomysł ten wywodzi się z naszych tradycji, nie z Pisma. Biskupi (liczba mnoga) przekształcili się z czasem w jednego biskupa na jeden kościół, potem na jedno miasto i w końcu dostaliśmy papieża.
Główni reformatorzy protestancy sprzeciwiali się wprawdzie kapłaństwu kleru, ale mimo to nadal mieli pastora w każdym kościele.
Co jednak, jeżeli posiadanie pastora nie byłoby po prostu jedynie naszym zjawiskiem kulturowym,
ale gdyby było według Biblii czymś wrecz niewłaściwym?
Kiedy np robimy coś złego, powiedzmy: kłamiemy, oszukujemy, kradniemy albo pożądamy,
to im lepsi w tym jesteśmy, im częściej to robimy i mamy w tym większe powodzenie, tym problem staje się większy. Tak więc, jeżeli funkcja, którą stworzyliśmy i nazwaliśmy “pastorem” jest zła,
to im lepszy pastor, tym większy problem.

 

Problemy powodowane przez posiadanie osoby 'na czele'

 

Apostołowie nie postawili kazalnicy przed słuchaczami.
Spodziewali się pewnej ilości obdarowanych wierzących, którzy będą oddani, zaangażowani, będą dyskutowali i oceniali nauczane treści (1 Kor 14:29-32).

 

Kiedy jednak ludzie wierzący stają się 'słuchaczami', wtedy ich zaangażowanie jest zabronione
przez fakt, że oni są niżej, jakby “poza kazalnicą” - zamiast wyżej. Zaangażowanie, dzielenie się darami duchowymi, oświecenie przez Ducha Świętego, rozumienie poglądu innego chrześcijanina na dany fragment Pisma, dyskutowanie o fałszywym nauczaniu (jakakolwiek dyskusja), jest niewłaściwe, nie na miejscu, nieporządne i wynika z niedoinformowania. Spróbuj zrobić coś takiego. Zapytaj paru chrześcijan o ich kościół. Założę się, że będą mówili o swoim pastorze.

 

Problemy (wg kilku autorów) spowodowane zarządzaniem kościołem przez pastora

  1. Kościół skłania się do formowania hierarchii w stylu rzymskokatolickim, która – planowana lub nie – staje się klerem.

  1. Kościół ma tendencję do skupiania się na osobowości pastora.

  2. Służba jednej jedynej jednostki… hamuje rozwój ciała Chrystusa, blokuje wykorzystywanie wielu darów danych przez Boga.”

  3. Zbyt często sługę Boga czyni sługą człowieka.”

  4. Kościoły posiadające pastora mają nieproporcjonalnie wysoką ilość moralnych upadków.

 

Jezus potępiał struktury władzy i władców nad innymi

 

Jezus nie mówił oczywiście nic o pastorze. Nikt w Biblii także, ponieważ takowych nie było. Sami stworzyliśmy ich jako produkt rewolucji kulturowej. Jezus mówił jednak o tym, czym jest większość pastorów – o osobach władców nad różnymi zgromadzeniami.

A Jezus przywołał ich do siebie i rzekł:
Wiecie, że władcy narodów uciskają je, a wielcy dają im odczuć swą władzę.
Nie tak będzie u was. (Mt 20:25-28).

Królestwo moje nie jest z tego świata” (J 18:36).

A kiedy ci ludzie spostrzegli, jaki cud uczynił Jezus, mówili:
Ten prawdziwie jest prorokiem, który miał przyjść na świat.
Gdy więc Jezus poznał, że mieli przyjść i porwać Go,
aby Go obwołać królem, sam usunął się znów na górę.(J 6:14-15).

Otóż wy nie pozwalajcie nazywać się Rabbi, bo jeden jest wasz Nauczyciel,
a wy wszyscy braćmi jesteście.
Nikogo też na ziemi nie nazywajcie waszym ojcem;
jeden bowiem jest Ojciec wasz, Ten w niebie.
Nie chciejcie również, żeby was nazywano mistrzami,
bo jeden jest tylko wasz Mistrz, Chrystus.(Mt 23:8-12).

 

Każdy pastor będzie oczywiście utrzymywał, że nie jest panem nad kościołem, a ludzie,
którzy go lubią, powiedzą to samo. Dlaczego jednak mają strukturę typu pana nad nimi, mającego władzę nad nimi, strukturę z CEO [wg Wikipedii CEO = Chief Executive Officer – osoba dysponująca ostateczną władzą wykonawczą – przyp. tłum.], radę dyrektorów (nazywanych starszymi albo diakonami) z zastępcami wykonującymi zadania?
Dlaczego ich struktura przywództwa wygląda tak jak piramida władzy na świecie?
Jeżeli pomysł polega na używaniu światowego modelu ale za to z właściwym nastawieniem,
to dlaczego nie robił tak Chrystus i apostołowie? Dlaczego Jezus nie przejął jakiegoś znanego modelu przywództwa, by potem użyć go w dobry sposób?

 

Jezus jest jedynym pastorem

Ja jestem dobrym pasterzem,… i będzie jedna owczarnia i jeden pasterz. (J 10:14-16).

Tak jak napisał Piotr:

Błądziliście bowiem jak owce,
ale teraz nawróciliście się do Pasterza i Stróża dusz waszych.(1 Pt 2:25).

 

Jesus opisał wierzącego lidera jako niewolnika, a nie “postać z przodu”

(Mt 20:26-28; J 13:4-5).

 

Apostołowie nie wyznaczyli specjalnych tytułów dla liderów

Wiele kościołów popierających pomysł posiadania tytułów, mówi, że nie jest to nieposłuszeństwo Jezusowi, ponieważ Paweł powiedział w 1 Tm 3:1: biskupstwo. Jest tu problem: słowa urząd nie ma w greckim tekście. W taki sposób tłumacze przetłumaczyli słowo episcope na nadzorca.

Oprócz tego w języku greckim istnieje inne słowo oznaczające urząd, które zostało użyte w Nowym Testamencie, ale tylko w odniesieniu do kapłanów starotestamentowych.

 

 

 

Dyskutując o starszych, apostołowie zawsze mieli na myśli liczbę mnogą

Dz 11:30 starsi kościoła w Antiochii

Dz 14:23 – Paweł i Barnaba wyznaczają starszych w każdym kościele

Dz 15:2, 4, 6, 22, 23; 16:4 starsi z kościoła w Jerozolimie

Dz 20:17, 28 starsi/nadzorcy kościoła w Efezie

Dz 21:18 starsi kościoła w Jerozolimie

Flp 1:1 nadzorcy i diakoni kościoła w Filipii

1 Tm 5:17 starsi kościoła w Efezie

Tt 1:5 – Tytus ma wyznaczyć starszych w każdym mieście na Krecie

Jk 5:14 starsi kościoła

1 Pt 5:1-2 starsi między wami

 

Kiedy Paweł i Barnaba odwiedzali miasta rzymskiej prowincji Galacja, zostawiali tam wiele wierzących, nazywanych kościołami, w miastach: Listra, Ikonium, Derbe i Antiochia Galacka. Czytamy:

Kiedy w każdym Kościele wśród modlitw i postów ustanowili im starszych,
polecili ich Panu, w którego uwierzyli. (Dz 14:23).

 

Co jest o “pastorach” w Ef 4:11?

Jeden raz słowo poimen zostało przetłumaczone jako pastorzy w angielskiej wersji Nowego Testamentu, właśnie w Ef 4,11. [w polskiej wersji jest pasterzami - przyp. tłum]

I On ustanowił jednych apostołami, innych prorokami, innych ewangelistami, innych pasterzami i nauczycielami.

Nic w Liście do Efezjan nie odnosi się do tego, co my nazywamy “kościołami lokalnymi”. Absolutnie nic. W Liście do Efezjan nie ma nic o podziałach wierzących w mieście, jak np.
na zgromadzenia kościoła domowego. Nie ma nic o regulacjach dla kościołów domowych,
o cechach tych zgromadzeń albo wyznaczaniu przywódców. List do Efezjan mówi, że są:

Jedno jest Ciało i jeden Duch, bo też zostaliście wezwani do jednej nadziei, jaką daje wasze powołanie. Jeden jest Pan, jedna wiara, jeden chrzest. Jeden jest Bóg i Ojciec wszystkich, który [jest i działa] ponad wszystkimi, przez wszystkich i we wszystkich.(Ef 4:4-6).

Nie ma tu nic o czymś lokalnym.

 

Teraz popatrzmy na Ef 4,11. Czy apostołowie (jak, powiedzmy, Piotr, Paweł i Jan) mieli na myśli to, że każdy z nich jest dla lokalnego kościoła domowego, czy dla uniwersalnego ciała wierzących? Odpowiedź brzmi: oczywiście dla wszystkich wierzących.


Czy prorocy (do których należeli co najmniej niektórzy z apostołów plus Mateusz, Marek, Łukasz, przyrodni brat Jezusa Jakub i Juda) mieli na myśli to, że każdy z nich jest dla jednego kościoła lokalnego albo byli prorokami dla uniwersalnego ciała wszystkich wierzących?
Odpowiedź brzmi: oczywiście dla wszystkich wierzących.


Czy ewangeliści (tacy jak Jakub, Apollos i Filip), mieli na myśli to, że są ewangelistami każdego kościoła lokalnego albo tymi, którzy ewangelizują w całym uniwersalnym ciele wszystkich wierzących? Odpowiedź brzmi: oczywiście dla wszystkich wierzących.


Jeżeli te dary są dla całej epoki kościoła, możemy zobaczyć ewangelistów jak D. L. Moody, Billy Sunday, Billy Graham i Luis Palau. Nie widzimy, żeby któryś z nich istniał tylko dla kościoła lokalnego.


Czy nauczyciele (jak Tymoteusz, Tytus, Pryscylla i Akwilla) mieli na myśli to, że każdy z nich jest dla lokalnego kościoła albo dla uniwersalnego ciała wszystkich wierzących?
Odpowiedź brzmi: oczywiście dla wszystkich wierzących.


Chrześcijanie mogą słuchać albo czytać prace nauczycieli takich jak C. S. Lewis, J. Vernon McGee
i Charles Ryrie. Nie są to nauczyciele dla jednego lokalnego kościoła.

 

Dlaczego więc mielibyśmy mieć wniosek, że pastorzy to jedyny dar z Ef 4:11 przeznaczony
dla jednego lokalnego kościoła, podczas gdy ani w całym tym liście, ani w tym wersecie nigdzie
nie ma mowy o kościele lokalnym? Odpowiedź: ponieważ my wczytujemy naszą tradycję do Pisma, desperacko szukając tam czegoś, co usprawiedliwia nasze działania.

 

Pastorzy (poimen) są pasterzami. Opiekują się kapryśnymi owcami, trzymając je z dala od kłopotów i prowadząc je od chaosu do porządku. W Nowym Testamencie widać pracę pasterzy jak Barnaba, a później zakonników jak Franciszek z Asyżu, jeszcze później jak William Booth, Hudson Taylor, brat Andrew i Matka Teresa. Pasterzowanie nie ma nic wspólnego z byciem “pierwszym między nimi” czy z regularnym przemawianiem w niedzielne poranki.

 

Niektórzy pytają jednak: “Czy w pojedynczych domowych kościołach nie było jakichś proroków
i nauczycieli?” Tak, byli to ludzie, którzy otrzymali swoje dary od Ducha Świętego (ich lista znajduje się w 1 Kor 12 i Rz 12) na początku kościoła (Dz 2). Nie są to jednak ci ludzie, których opisuje Ef 4 – to ci, którzy swoje dary (inne greckie słowo) otrzymali od Chrystusa podczas wniebowstąpienia i istnieli dla globalnego ciała wszystkich wierzących. Żadna lista darów Ducha Świętego (wymienionych w 1 Kor 12 Rz 12) nie ma pastorów. Raz tylko wymienieni są w Ef 4.

 

Czy aniołowie z Apokalipsy 2 i 3 to pastorzy?

Do anioła kościoła w Efezie napisz... Ci, którzy desperacko szukają usprawiedliwienia dla istnienia lokalnych pastorów kościoła, często cytują Ap 2 oraz 3, nazywając pastorami siedmiu aniołów
z siedmiu kościołów. W każdym innym miejscu Księgi Apokalipsy słowo anioł oznacza rodzaj istot anielskich, nie ludzkich. Zostało tam powiedziane, że cała księga jest czymś, co Jezus posłał i wyjawił przez swojego anioła swojemu słudze Janowi. Widocznie więc Jezus posłał anioła,
by zakomunikował Janowi to, co miał napisać tym siedmiu kościołom.

 

Jako że słowo anioł może też oznaczać człowieka-posłańca (Łk 7:24, 27; 9:52), przyjmuje się to
w tym przypadku. Ciężko jest jednak uzasadnić, że byli to pastorzy. Słowo oznaczające anioła
to aggelos. Wyraz tłumaczony jako pastor to poimen. Oba słowa w żadnym wypadku nie są te same. Jeżeli tych siedmiu aniołów to ludzie, to znaczy, że są posłańcami, którzy przekazali listy Jana
do tych miast: nie są to pastorzy kościołów lokalnych. Słowo aggelos nie opisuje ani pasterza,
ani kogoś, kto jest “pierwszy między nimi” i regularnie wygłasza kazania w lokalnych zgromadzeniach.

 

Czy w Nowym Testamencie nie było czegoś w rodzaju naszych pastorów lokalnego kościoła?

Tak, istnieją dwa fragmenty i w obu apostołowie potępiają ten pomysł.

Pierwszy przypadek miał miejsce w Koryncie. Paweł napisał:

Ja jestem Pawła, a ja Apollosa; ja jestem Kefasa, a ja Chrystusa. (1 Kor 1:11-12) …
czyż nie jesteście cieleśni i nie postępujecie tylko po ludzku? (1 Kor 3:2-4)?

Drugi przypadek opisany jest w liście apostoła Jana do jego przyjaciela Gajusa – nazywamy go
3 Listem Jana. Sytuacja polegała na tym, że Gajus został wyrzucony ze swojego kościoła domowego przez pastora o imieniu Diotrefes. Gajus wspierał wędrownych misjonarzy, którzy wyruszyli
dla imienia Jego, nie przyjmując niczego od pogan (w. 7) – za to Diotrefes wyrzucił go z kościoła
(3 J 9-11). Możemy nazwać tego faceta WIELEBNY Diotrefes. Miał pozycję pozwalającą mu być pierwszym między nimi. [lubi odgrywać wśród nich kierowniczą rolę – BW; - BT]

Mamy więc w Nowym Testamencie dwa przykłady pewnego rodzaju pastorów.
Obaj z nich zostali potępieni w ostrych słowach przez dwóch różnych apostołów.

 

Listy pisane do kościołów nigdy nie wspominają pastora

Żadna z ksiąg Nowego Testamentu nigdy nie wymienia kogoś takiego, kogo my nazywamy pastorem, ani tego tytułu, ani z imienia, ani przez opis, nie ma nikogo takiego! Początek i koniec listów Pawła zawiera często pozdrowienia dla poszczególnych ludzi, ale nigdy nie wymienia pastora. Szczególnie interesujące jest pozdrowienie Pawła dla Filipian. Posyła je od siebie
i od Tymoteusza. Do wszystkich świętych w Chrystusie Jezusie, którzy są w Filippi,
wraz z biskupami i diakonami. Pozdrowili wszystkich wierzących, a potem wyszczególnili tych, którzy służyli jako (liczba mnoga) biskupi i diakoni. Dlaczego jednak nie pozdrowić pastora?
Czy nie jest to strasznie gruboskórne oraz obraźliwe ze strony Pawła wymieniać niektórych liderów
a nie wspomnieć o pastorze? Chyba że, oczywiście … nie ma kogoś takiego jak pastor!

 

Piotr mówi o pasterzowaniu jako o pojęciu służby, nie o osobowości postawionej “z przodu”

W 1 Pt 5,1-4 apostoł Piotr omówił sposób prowadzenia kościoła przez przywódców.
W tym fragmencie Piotr:

  1. Uważa siebie samego za starszego ja również starszy, nawet mimo tego,
    że był apostołem. Wyraźnie jest nie tylko apostołem albo nie tylko starszym, ale oboma.
    Dlatego termin starszy nie może być oficjalnym tytułem, bo inaczej znalazłby się
    w konflikcie z byciem apostołem.

  1. Użył słowa paście (poimaino) jako czasownika (w języku greckim, druga osoba liczby mnogiej, czas aoryst, strona czynna, tryb rozkazujący) Jest to nakaz bez określania czasu do starszych w liczbie mnogiej. Pasienie to nie osoba, ale działanie (pasienie samowolnych chaotycznych wierzących, którzy zboczyli) należące do wszystkich starszych.

  2. W działaniu polegającym na pasieniu/pasterzowaniu zawiera się sprawowanie nadzoru. Oba słowa są tłumaczeniem greckiego episkopeo. Jest to forma imiesłowu tego samego słowa, jakiego użył Paweł: nadzorca (w innych tłumaczeniach biskup) ­– Flp 1:1; 1 Tm 3:1-2; Tt 1:7. Najwidoczniej Piotr również widział nadzorowanie jako coś, za co są odpowiedzialni wszyscy starsi, a nie osoba piastująca tytuł lub urząd.

 

Wniosek: Kościół jest globalnym zespołem braci i sióstr w Chrystusie
od dnia Pięćdziesiątnicy aż do Pochwycenia.
W Kościele bardziej dojrzali służą mniej dojrzałym.

Nowości

Przebaczenie kontra odwet

Jestem przekonany, że świat ma złe pojęcie o przebaczeniu i złe pojęcie o chrześcijańskiej koncepcji...

Przebaczenie kontra odwet

Jestem przekonany, że świat ma złe pojęcie o przebaczeniu i złe pojęcie o chrześcijańskiej koncepcji...

Mądrze jest unikać głupoty Prz 17

ŻYCIOWA MĄDROŚĆ NA PODSTAWIE KSIĘGI PRZYSŁÓW: Unikaj głupoty za wszelką cenę Przysłów 17   Mądrość...