Bądźcie posłuszni waszym przewodnikom

Dave DeWitt

 

Zastanawiam się, co przeszkadza mi w tym zdaniu i stwierdzam fakt, że jest ono ciągle używane po to, by powiedzieć nam, że powinniśmy poddać się pod władzę lokalnych urzędników kościelnych, których nazywa się księżmi, pastorami, starszymi, diakonami, kapłanami, lederami, ojcami albo innymi podobnymi tytułami. Założenie jest takie, że jeżeli tworzymy “ 501(c)3” nazywając to kościołem, wyznaczamy albo wybieramy urzędników, a potem każdy należy (jest “członkiem") tej organizacji zobowiązanym do posłuszeństwa tym przywódcom.
Chcę zasugerować:
Nic nie jest dalsze od prawdy.

 

Zdanie pochodzi z Hbr 13,17.

Bądźcie posłuszni waszym przełożonym i bądźcie im ulegli, ponieważ oni czuwają nad duszami waszymi i muszą zdać sprawę z tego. Niech to czynią z radością, a nie ze smutkiem, bo to nie byłoby dla was korzystne.

 

Zanim przeanalizujemy ten fragment, przypomnijmy sobie, co powiedział Jezus:

Mt 23,8-11 nie pozwalajcie nazywać się Rabbi, albowiem jeden jest wasz Nauczyciel, a wy wszyscy braćmi jesteście. Nikogo też na ziemi nie nazywajcie waszym ojcem; jeden bowiem jest Ojciec wasz, Ten w niebie. Nie chciejcie również, żeby was nazywano mistrzami, bo jeden jest tylko wasz Mistrz, Chrystus. Największy z was niech będzie waszym sługą.

 

Słowo, jakiego użył Jezus na oznaczenie przywódcy, pojawia się w Nowym Testamencie tylko w tym rozdziale (dwa razy w wersecie 10). Znaczy ogólnie przywódcę albo nauczyciela, ale w definicji wynikającej z kontekstu chodzi tu o rabbiego albo ojca i Jezus potępia oba te stosowania definicji duchowego przywódcy. Ojciec to oczywiście bardzo zwyczajny termin określający głowę domostwa. Z punktu widzenia religijnego możemy założyć, że termin ten oznacza głowę religijnej grupy ludzi, z których najbardziej powszechną była synagoga. Rabbi to termin używany zwykle dla nauczyciela, ale był to też tytuł urzędnika używany przez faryzeuszy. Jezus nigdy nie był utożsamiany z jakimkolwiek tytułem przywództwa z urzędu ani z pozycją w organizacji. (J 2:18), i ganił pomysły swoich uczniów odnośnie posiadania pozycji władzy religijnego administratora albo władzy religijnego nauczyciela (jak rabbi). Koncepcja Jezusa na temat autorytetu jest taka, że pochodzi on od Boga i nie jest pozycją w naszych organizacjach (J 19,11).

 

Właściwie, jeżeli sprawdzimy różne słowa oznaczające liderów (diakoni, starsi, nadzorujący/biskupi, liderzy, nauczyciele) w kościele, są oni zawsze:

 

  1. wymieniani w liczbie mnogiej – w żadnym miejscu nie ma jednego

  2. mężczyznami niosącymi odpowiedzialność, nie władzę – tę miał tylko Chrystus i apostołowie

  3. mężczyznami kojarzonymi z miastem albo większym obszarem geograficznym – nigdy zgromadzeniem lokalnym albo geograficznie mniejszym od miasta

[Iomówiłem to obszerniej w książce “Kościół nowotemstamentowy”.]

 

Mamy więc jasną sprawę. Nie powinniśmy podlegać władzy urzedników kościoła lokalnego czyli przywódcom nazywanych pastorami, starszymi, diakonami, kapłanami, biskupami albo ojcami. Takie podporządkowanie nie tylko jest niepotrzebne, ale niewłaściwe. Tych, którzy myślą, że jest to jakaś opcja, chciałbym zapytać:

Której części “nie” nie rozumiesz?

 

Kim są przewodnicy w Hbr 13,17?

Słowo użyte tutaj na oznaczenie liderów to hegeomai, bardzo ogólny termin zwykle nazywający zwyczajnych liderów. Gdyby nie kontekst, założylibyśmy, że autor ma na myśli liderów świeckich. Na przykład słowo naczelnik ma zawsze to słowo w formie rzeczownika.

 

Łk 2,2 …. gdy Kwiryniusz był namiestnikiem (hegeomon) Syrii.

Łk 3,1gdy namiestnikiem (hegeomon) Judei był Poncjusz Piłat

Dz 23:24i bezpiecznie go dowieźć do namiestnika (hegeomon) Feliksa

 

Forma słowa przewodnicy w Hbr 13,7 i 17 to imiesłów oznaczający “przewodzenie, rozpatrywanie, liczenie albo uznawanie.” Mamy tu kilka przykładów użycia go przez Pawła oraz przez autora Listu do Hebrajczyków, który wszędzie posługuje się tym słowem.

 

Flp 3,7-8 wszystko to, co mi było zyskiem, uznałem (hegeomai) ze względu na Chrystusa za szkodę.
Lecz więcej jeszcze, wszystko
uznaję (hegeomai) za szkodę wobec doniosłości, jaką ma poznanie Jezusa Chrystusa, Pana mego

2 Tes 3,15 Nie uważajcie (hegeomai) go jednak za wroga, lecz upominajcie jak brata

1 Tm 1,12 On uznał (hegeomai) mnie za godnego zaufania i powierzył posługę

Hbr 10,29Rozważcie (hegeomai), na ile większą karę zasługuje ktoś, kto by zdeptał Syna Bożego ?

Hbr 11,11 gdyż za wiarygodnego uznała (hegeomai) dawcę obietnicy

Hbr 11,26 uznawszy (hegeomai) hańbę Chrystusową za większe bogactwo niż skarby Egiptu

 

Z tego powodu skłaniamy się do rozumienia przewodników z Hbr 13 jako ludzi, którzy liczyli, uważali albo uznawali. Nie są to wybrani albo wyznaczeni liderzy organizacji, ale pojedynczy wierzący, o których myśleliśmy i których sprawdziliśmy, uznający możliwość przewodzenia.

Jako że słowo ma formę imiesłowu z końcówką -ący, więc zdanie Bądźcie posłuszni waszym przewodnikom powinno być rozumiane

Bądźcie posłuszni tym, których uznajecie,

I bądźcie im ulegli. Oni to bowiem czuwają nad duszami waszymi i muszą zdać sprawę z tego.

 

Co znaczy bądźcie posłuszni w Hbr 13,17?

Słowo bądźcie posłuszni w zdaniu tym ma bardzo podobne znaczenie do wyrazu przewodnicy.
Bądźcie posłuszni to czasownik w trybie rozkazującym – peitho to zwyczajne słowo znaczące nakłaniać, przeświadczenie albo przekonany. Oto kilka przykładów.

Mt 27,20 Ale arcykapłani i starsi nakłonili (peitho) lud, aby prosili o Barabasza

Łk 16,31 nawet gdyby ktoś powstał z martwych, także nie dadzą się przekonać (peitho)

Rz 2,19 gdy trwasz w przekonaniu (peitho), że jesteś przewodnikiem ślepych, światłem dla tych, którzy żyją w ciemności

Rz 8,38 jestem pewny (peitho), że ani śmierć, ani życie, ani aniołowie, ani potęgi, ani sprawy obecne, ani przyszłe, ani moce … nie będzie mogło nas oddzielić od miłości Boga, która okazuje się w Chrystusie Jezusie, naszym Panu

Rz 14,14 Wiem bowiem i jestem przekonany (peitho) w Panu Jezusie, że nic samo z siebie nie jest nieczyste

Hbr 6,9 Jednak co do was, umiłowani, choć tak mówimy, jesteśmy przekonani (peitho), że czeka was lepszy los - zbawienie

Hbr 13,18 Módlcie się za nas; jesteśmy bowiem przekonani (peitho), że mamy czyste sumienie, gdyż chcemy we wszystkim dobrze postępować .

 

Jak widać, niezwykłe jest tłumaczenie tego słowa z Hbr 13,17 jako bądźcie posłuszni. Istnieje w Nowym Testamencie zwykłe słowo na być posłusznym - hupakouo - nie jest to słowo użyte w Hbr 13,17. Tam wyraz peitho może być tłumaczony jako być posłusznym, ale jest to rzadkie. Na 52 wystąpienia peitho w Nowym Testamencie, tylko 4 razy tłumaczy się je jako być posłusznym. Oto wszystkie cztery:

1. Rz 2,8 Pysznym i nieposłusznym prawdzie, a posłusznym niesprawiedliwości - gniew i wzburzenie

2. Jk 3,3 A jeśli koniom wkładamy w pyski wędzidła, aby nam były posłuszne, to kierujemy całym ich ciałem

3. Ga 5,7 Biegliście dobrze; któż wam przeszkodził być posłusznymi prawdzie?

4. I nasz werset Hbr 17,13.

 

We wszystkich powyższych mamy koncepcję przekonywania, przeświadczenia (ufności) albo przekonania, oprócz Jk 3,3, gdzie jest metafora o kontrolowaniu języka. Jakub uczy …

Języka natomiast nikt z ludzi ujarzmić nie zdoła; niespokojne to zło, pełne śmiercionośnego jadu (w. 8). Nauka jest ta sama: możemy przekonać konia batem, ale nie nasz język.

 

Wracając do Hbr 13,17, musimy powiedzieć, że bądźcie posłuszni przewodnikom ma związek z tym, że ktoś jest przekonywany, ma ufność w coś albo został przekonany – i jest to sposób opisywania liderów. Zauważmy, że autor Listu do Hebrajczyków użył tego samego słowa w 6,9 przetłumaczonego jako jesteśmy przekonani (peitho), a w następnym wersecie (13,18) jako jesteśmy pewni (peitho). Wydaje się więc, że nasi liderzy to ludzie, przez których mamy być przekonywani, do których mamy zaufanie, których jesteśmy pewni i o których jesteśmy przekonani. Dlatego frazę Bądźcie posłuszni przewodnikom należy rozumieć następująco:

Bądźcie pewni tych, których uznajecie

i bądżcie im ulegli. Oni to bowiem czuwają nad duszami waszymi I muszą zdać sprawę z tego.

 

Jak możemy być przekonani co do tych, których uznajemy za liderów?

Jak więc możemy stać się przekonanymi, że ktoś jest osobą, którą możemy uznać za lidera? Na jakiej podstawie to stwierdzić? Autor istotnie dał nam już odpowiedź wcześniej, w tym samym rozdziale.

Hbr 13,7 Pamiętajcie o tych, co wam przewodzili, którzy głosili wam słowo Boże. Rozważając kres ich pielgrzymki, naśladujcie ich wiarę.

 

Słowo przewodzili z w. 7 jest tym samym, co określenie liderzy w w. 17 - hegeomai. W wersecie 7 mamy ich opis: są to ci, którzy głosili wam słowo Boże. Potem mamy nakaz, aby rozważyć (znaczenie tego to “blisko obserwować”) ich zachowanie (“styl życia”). Możemy więc powiedzieć, że lider to ktoś, kto (1) mówi słowo Boże i (2) ma styl zycia zgodny z tym, co mówi.

 

Możemy więc wyciągnąć wniosek, że bądźcie posłuszni przewodnikom znaczy dawajcie się nakłaniać, przekonywać oraz upewniajcie się, że prowadzący was mówią słowo Boga i mają styl życia wysokiej jakości. Kiedy te dwie cechy są ewidentne, powinniśmy naśladować ich wiarę. Rozumiem to tak samo jak bądźcie im ulegli z w. 17.

 

Jest jeszcze pytanie: “Kto to określa?” Jeżeli jesteśmy posłuszni liderom w naszych organizacjach, to wtedy one to ustalają. A kogo widział w tym autor Listu do Hebrajczyków? Jest to wyraźne, że mieli to być jego czytelnicy – pojedynczy wierzący. Chrystus i apostołowie nigdy nie stawiali organizacji pomiędzy człowiekiem wierzącym a Bogiem. W całym Liście do Hebrajczyków jest mowa o pojedynczych wierzących, którzy dążą do dojrzałości. Według rozdziału 13 wierzący mają być nakłaniani, przekonywani I mają mieć ufność, że prowadzący ich mówią słowo Boże oraz mają styl życia wysokiej jakości. Kiedy te dwie cechy są ewidentne, chrześcijanie dążący do dojrzałości powinni naśladować ich wiarę.

 

W czasie, kiedy powstawał List do Hebrajczyków (ok 69 ne.) kanon ksiąg Nowego Testamentu nie był jeszcze skompletowany, ludzie więc nie mieli Biblii, by dostawać słowo Boże. Musiało ono pochodzić od przywódców, którym ufano. Przekonanie to miało być ustalone przez poszukiwanie tych, którzy mówili to samo, co apostołowie, słowo Boże, oraz przez “bliską obserwację” stylu życia tych nauczycieli.

 

Garść tłumaczeń tego miejsca:

 

Heb 13:17 pau "(17) Zaufajcie tym, co wam przewodzą i bądźcie im ulegli.
Oni, jako odpowiedzialni za was osobi
ście, czuwają nad wami. Niech czynią to z radością, a nie z bólem, gdyż to byłoby dla was szkodliwe."

 

Heb 13:17 bp "(17) Ufajcie waszym przełożonym i bądźcie im posłuszni,
bo oni odpowiadaj
ąc za was czuwają nad waszymi duszami. Niech czynią to z radością a nie z narzekaniem, bo to przyniosłoby wam szkodę."

A z tłumaczenia interlinearnego:

Nowości

Przebaczenie kontra odwet

Jestem przekonany, że świat ma złe pojęcie o przebaczeniu i złe pojęcie o chrześcijańskiej koncepcji...

Przebaczenie kontra odwet

Jestem przekonany, że świat ma złe pojęcie o przebaczeniu i złe pojęcie o chrześcijańskiej koncepcji...

Mądrze jest unikać głupoty Prz 17

ŻYCIOWA MĄDROŚĆ NA PODSTAWIE KSIĘGI PRZYSŁÓW: Unikaj głupoty za wszelką cenę Przysłów 17   Mądrość...